ఎవరి భాష వాళ్ళకు వినసొంపు — దా॥ సామల సదాశివ
"గో మేరే షేర్ హైఁ ఖవాస్ పసంద్ పర్ మేరీ గుఫ్తగూ అవామ్ సేహై"
(నా కవిత్వం పండితులకు ఇష్టమే అయినా, నా మాటతీరు మాత్రం సామాన్య ప్రజలదే) — మీర్ తఖీమీర్, ఉర్దూ మహాకవి
1. ఈ పాఠంలో ఏముంది
'ఎవరి భాష వాళ్ళకు వినసొంపు' తెలంగాణ SCERT 10వ తరగతి తెలుగు వాచకం (ప్రథమ భాష) పుస్తకంలోని రెండవ పాఠం (పేజీలు 13-25, జూలై నెలలో బోధించబడేది). ఇది వ్యాస ప్రక్రియకు చెందినది — దా॥ సామల సదాశివ తన స్వీయ అనుభవాలతో రాసిన 'యాది' అనే వ్యాససంపుటి నుండి తీసుకోబడింది. ఈ పాఠం పాఠ్యపుస్తకంలో ప్రత్యేక గుర్తు కలిగినది — కాంపోజిట్ కోర్సు చదివే విద్యార్థులకు ఇది తప్పనిసరి కాదు, కానీ తెలుగు మాధ్యమంలో చదివే విద్యార్థులందరికీ ఉపయోగకరమైన పాఠం.
ఈ పాఠం దేని గురించి. ఒక భాషలోని నుడికారపు సొంపు, పలుకుబడులు, జాతీయాలు ఆ భాషను ఎంత పరిపూర్ణంగా, సౌందర్యవంతంగా తీర్చిదిద్దుతాయో చెబుతూ, ఇతర భాషల్లో గొప్పతనాన్ని కూడా బేరీజువేస్తూ తెలుగు భాష గొప్పతనాన్ని, ప్రాంతీయ భాషలోని సొగసును తెలియజేయడమే ఈ పాఠం ప్రధానోద్దేశం. సామల సదాశివ తన సుదీర్ఘ జీవితంలో కలిసిన పండితులు, సామాన్యులు, వారి మాటతీరు గురించి అనేక 'ముచ్చట్లు' (అనుభవ కథనాలు) ఈ వ్యాసంలో పంచుకుంటాడు.
2. రచయిత పరిచయం — దా॥ సామల సదాశివ (11-05-1928 – 07-08-2012)
- జననం, స్వస్థలం. సామల సదాశివ కుమురంభీం ఆసిఫాబాద్ జిల్లాలో భాగమైన దహెగామ్ మండలం తెనుగుపల్లెలో జన్మించాడు.
- బహుభాషా పాండిత్యం. సంస్కృతం, హిందీ, ఆంగ్లం, ఉర్దూ, ఫార్సీ, మరాఠీ భాషల్లో ఈయన పండితుడు. ఉర్దూ, ఫార్సీ, హిందీ, మరాఠీ కవుల రచయితల సాహిత్యాన్ని తెలుగులోకి అనువాదం చేశాడు.
- ప్రధాన రచనలు. ఉర్దూ సాహిత్య చరిత్ర, అమ్జద్ రుబాయిలు, మలయమారుతాలు, యాది (ఈ పాఠం తీసుకోబడిన వ్యాససంపుటి), సంగీత శిఖరాలు మొదలైనవి ఈయన రచనలు.
- పురస్కారాలు. 'అమ్జద్ రుబాయిలు' అనువాదానికి 1964లో ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వంచే ఉత్తమ అనువాద రచనా పురస్కారం, 'స్వరలయలు' గ్రంథానికి 2011లో కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు లభించింది. కాకతీయ, తెలుగు విశ్వవిద్యాలయాలు గౌరవడాక్టరేట్తో సత్కరించాయి.
- ప్రత్యేకత. సదాశివను హిందుస్తానీ-కర్ణాటక సంగీతానికి సాంస్కృతిక వారధిగా విద్వాంసులు గుర్తించారు. సహృదయ విమర్శకుడైన ఇతని రచనల్లో భాష సహజ సుందరంగా, సరళంగా ముచ్చట రూపంలో మనసుకు హత్తుకుపోయేటట్లు ఉంటుంది.
3. పాఠ్యభాగ నేపథ్యం
సంస్కృతాంధ్ర భాషల్లో, కావ్యవ్యాకరణ శాస్త్రాల్లో ఉద్దండ పండితుడు, 'ఆంధ్రబిల్హణ' బిరుదాంచితుడు అయిన కప్పగంతుల లక్ష్మణ శాస్త్రి తన స్నేహితుడితో "వారీ! రామచంద్రా! ఇగపటు" అని తెలంగాణ మాండలికంలో పలికాడు. ఒక గుడిపూజారి "మొదలు మీ కండ్లకు నీళ్ళు పెట్టుకోండి" అని ఆశ్చర్యపరిచాడు. భేషజం లేకుండా ప్రముఖ ఉర్దూ కవి మీర్ తఖీమీర్ "మసీదు మెట్లమీద కూర్చొని ఫకీర్లు, బిచ్చగాళ్ళు మాట్లాడుకునే మాటలు విని ప్రజల పలుకుబడిని నేర్చుకున్నాను" అన్నాడు. ఈ అనుభవాలన్నీ సామల సదాశివ 'యాది'లోనివి — గొప్ప పండితులు సైతం తమ ఆత్మీయుల మధ్య తమ సొంత మాండలికాన్ని, పలుకుబడిని ఎంత ప్రేమగా వాడతారో చూపించడమే ఈ పాఠం ఉద్దేశం.
ఈ కథ ఎందుకు నేటికీ ప్రాసంగికం. నగరీకరణ వల్ల పిల్లలు ఇంట్లో మాట్లాడే భాషకు, బళ్ళో చదివే భాషకు మధ్య అంతరం పెరుగుతున్న ఈ కాలంలో, ప్రతి ప్రాంతపు మాండలికం, పలుకుబడి కూడా అంతే విలువైనవని, అవి 'తప్పు తెలుగు' కావని ఈ వ్యాసం గుర్తుచేస్తుంది.
4. వారీ రామచంద్రా! ఇగపటు — గొప్ప పండితుని సొంత మాండలికం
రచయిత తన నాలుగేళ్ల మనుమరాలు లావణ్య "తాతా! ఇగపటు నీ పాను, జర్దా డబ్బీ" అని తనకు అలవాటైన వస్తువులను చేతికిచ్చినప్పుడు ఆనందిస్తాడు — ఎందుకంటే హైదరాబాద్లో పెరుగుతున్న తన ఇద్దరు మనవళ్ళు హిందీ మాట్లాడతారు, తెలుగు రాదు; తెలుగు మాటలు కూడా హిందీలోంచి అనువదించుకుని మాట్లాడతారు గాని తెలుగువాళ్ల పలుకుబడి, నుడికారము వాళ్లకు తెలియదు. కానీ లావణ్య వాడిన "ఇగపటు" అనే స్వచ్ఛమైన తెలంగాణ మాండలిక పదం ఈ ప్రాంతపు తీయని తెలుగు పట్టువదలలేదని రచయితకు అబ్బురం కలిగిస్తుంది.
ఈ సందర్భంలో రచయిత ఒక పాత ముచ్చటను గుర్తుచేసుకుంటాడు — ప్రాకృత, సంస్కృత, ఆంధ్రభాషల్లో పండితుడైన తిరుమల రామచంద్రగారు కొంతకాలం ఆంధ్రప్రభ వారపత్రికలో 'హైదరాబాద్ నోట్బుక్' అనే చివరిపేజీ కాలమ్ రాసేవారు — ఏ పత్రికకైనా చివరి పేజీయే అందమని పేరు. ఒకసారి రామచంద్రగారు తమ బాల్యమిత్రుడైన కప్పగంతుల లక్ష్మణశాస్త్రి గారిని స్మరించుకున్నారు. శాస్త్రిగారు తిరుపతికి వెళ్ళి అక్కడి నుంచి తెచ్చిన లడ్డును తమ మిత్రుడైన రామచంద్రగారికి ఇచ్చినప్పుడు, "వారీ రామచంద్రా! ఇగపటు తిరుపతి లడ్డు" అని వారి సొంత మాండలికంలోనే రాశారు రామచంద్రగారు.
లక్ష్మణశాస్త్రిగారు సంస్కృతాంధ్ర భాషల్లో, కావ్య వ్యాకరణ శాస్త్రాల్లో ఉద్దండ పండితులు — సంస్కృతంలో బిల్హణ మహాకవి రాసిన విక్రమాంకదేవ చరిత్రమనే ప్రౌఢకావ్యాన్ని తెలుగులో ఇంకా ప్రౌఢంగా అనువదించినవారు, బిల్హణుడి "కర్ణసుందరి" నాటకాన్ని కూడా అనువదించి ప్రచారం చేసుకున్నవారు. అంతటి గొప్ప పండితుడు తన సన్నిహిత మిత్రుడిని "వారీ రామచంద్రా! ఇగపటు..." అని సంబోధించడం రచయితకు వింతగా అనిపించినా, అదే వారికి ఇష్టమైన ప్రాంతీయ భాష.
వ్యాసంలోని నాలుగు ముఖ్య ముచ్చట్లు ఒకే సందేశం వైపు నడుస్తాయి — ప్రతి ప్రాంతపు భాషా సౌందర్యం దాని పలుకుబడుల్లోనే ఉంది
5. మహబూబ్నగర్, నల్గొండ జిల్లాల పండిత పరంపర
రెండో భాగంలో రచయిత తన సొంత జిల్లా మహబూబ్నగర్ మాండలిక సొగసును గుర్తుచేసుకుంటాడు. ప్రసిద్ధ రచయిత సురవరం ప్రతాపరెడ్డి గారు కూడా మహబూబ్నగర్ జిల్లావారే — వారి రాతలోనూ, మాటలోనూ మహబూబ్నగర్ జిల్లా ప్రాంతీయత కనిపించేది. రచయిత తన మరో గురుస్థానీయుడైన గడియారం రామకృష్ణ శర్మ గారిని కూడా స్మరించుకుంటాడు — పరిశోధకుడు, పత్రికా నిర్వాహకుడు, హైదరాబాద్లో ఆంధ్ర సారస్వత పరిషత్తు స్థాపనకు కారకులైనవారిలో ఒకరు.
నల్గొండ జిల్లా కూడా తెలుగుకు సొంపైనదే అంటూ, అంబటిపూడి వేంకటరత్నం గారి గురించి చెబుతాడు — నల్గొండలోని ఒక ఆశ్రమంలో ఉంటూ 'వత్సలుడు' మొదలైన రమ్యమైన కావ్యాలు రాసిన కవి. వీరి గ్రంథాలు చదివినా, రచయిత వారి వ్యక్తిగత పరిచయం పొందలేదు — తనను తాను 'ఏకలవ్య శిష్యుడు'గా అభివర్ణించుకుంటాడు, ద్రోణాచార్యుని ప్రతిమ నుండి విద్య నేర్చుకున్న ఏకలవ్యుని కథను గుర్తుచేస్తూ.
టక్సాలీ భాష అనే పోలిక. వరంగల్లు తెలుగును 'టక్సాలీ తెలుగు' అనవచ్చని, ఢిల్లీ ఉర్దూను 'టక్సాలీ ఉర్దూ' అన్నట్లే అని రచయిత చమత్కరిస్తాడు. టక్సాలు అంటే టంకసాల (నాణేలు తయారుచేసే చోటు) — టంకసాలలో తయారయ్యే నాణేలకే నిజమైన విలువ ఉంటుంది; ఇతరులెవరైనా తయారుచేస్తే అవి నకిలీ నాణేలు, ప్రభుత్వం వాటిని జప్తు చేస్తుంది. అదేవిధంగా, అసలైన ప్రాంతీయ మాండలికమే 'నిజమైన నాణెం' అని, కృత్రిమంగా కలిపిన భాష నకిలీదని ఈ పోలిక ద్వారా చెబుతాడు.
6. ఆడవాళ్ళనోట అసలైన భాష
మూడో భాగానికి రచయిత ప్రత్యేక ఉపశీర్షిక పెడతాడు — "ఆడవాళ్ళనోట అసలైన భాష". తన ఊళ్ళో పూజలు చేయించే మరాఠీ పురోహితుడు "మొదలు మీ కండ్లకు నీళ్ళు పెట్టుకోండి" అంటాడు — ఇది సందర్భాన్ని బట్టి అర్థం మారే విచిత్రమైన పలుకుబడి. రచయిత అతనికి సరైన మాండలిక రూపం చెప్పినా అతను వినక, మధ్యలో అనవసరమైన 'కు' చేర్చి పలుకుతూనే ఉంటాడు — దీనిని రచయిత మళ్ళీ "టంకసాల బయట తయారైన నకిలీ నాణెం"తో పోలుస్తాడు.
వరంగల్లులో కూరగాయలు అమ్మే స్త్రీల మాటల్లోనే ఎక్కడో ఒక అచ్చమైన తెలుగు నుడి వినిపిస్తుందని, ఏ ప్రాంతంలోనైనా అసలైన భాష ఆడవాళ్ళ నోటనే వినగలమని రచయిత అంటాడు. ఉర్దూ మాట్లాడే ముస్లిం స్త్రీలు, ముఖ్యంగా ఇల్లు దాటి బయటికి వెళ్ళనివారు — రాజమహళ్ళలో ఉండే బేగముల భాష స్వచ్ఛమైనదని అప్పటి విద్వాంసుల అభిప్రాయం. అందుకే పెళ్ళయిన కాని ఉర్దూనూ 'బేగమాతీ జుబాన్', 'మహెల్లాతీ జుబాన్' అనేవారు.
7. కాళోజీ వర్ధంతి సభలో ఒక అనుభవం
రచయిత ఒకసారి కాళోజీ వర్ధంతి సభలో పాల్గొన్న అనుభవాన్ని పంచుకుంటాడు. సాధారణంగా అలాంటి సభలకు తనకు ఆహ్వానం రాదు, కానీ ఆ ఏడాది వెళ్ళాడు. అక్కడ చిన్నపాటి కవి సమ్మేళనం, చిన్నపాటి ఉర్దూ ముషాయిరా జరిగాయి; తర్వాత ముగ్గురు గాయకులు మీరా సంగీత శైలిలో సూఫీ గజళ్ళు వినిపించారు. ఆ సభకు అధ్యక్షత వహించింది ఒక రిటైర్డ్ డిప్యూటీ కలెక్టర్ — రెవెన్యూ అధికారికి సాహిత్య సభలో అధ్యక్షత వహించే అర్హత ఏముంటుందని రచయిత మొదట అనుకున్నా, ఆయన ఉత్తమ కవితలు, కథలు రాసిన రెవెన్యూ, పోలీసు అధికారుల గురించి ఇంతకుముందే తన 'యాది' కాలమ్లో రాశాడని గుర్తుచేసుకుంటాడు.
ఆ అధ్యక్షుడు స్వయంగా మాట్లాడినప్పుడు, సంస్కృత పదాలను ఆశ్రయించకుండా, ఇంగ్లీషు-ఉర్దూ పదాల జోలికి వెళ్ళకుండా స్వచ్ఛమైన వరంగల్లు ప్రాంతీయ తెలుగులో తన మనసులోని భావాలను వ్యక్తపరిచాడు. దానితో రచయిత "అధ్యక్షులవారి కల్తీలేని తెలుగు విన్న తర్వాత తెలుగులో మాట్లాడే సాహసం చేయలేను, ఉర్దూలో మాట్లాడతాను" అని వినయంగా అంటాడు.
8. మీర్ తఖీమీర్ — మసీదు మెట్లపై నేర్చుకున్న భాష
వ్యాసం చివరిభాగంలో రచయిత ఉర్దూ సాహిత్యంలో పండితుల ఫారసీ సమాసాలకన్నా ప్రజల పలుకుబడికే ప్రాధాన్యమని చెబుతాడు. ఉర్దూ కవుల్లో అగ్రగణ్యుడైన మీర్ తఖీమీర్ కవిత గంభీర భావ భరితమైనా, భాష ప్రజల పలుకుబడిలోంచి వచ్చిన సహజ సుందరమైనది. ఎవరో అతన్ని అడిగారట — "ఉస్తాద్! ఫారసీ, అరబీ, ఉర్దూ భాషల్లో సాటిలేని పండితులు గదా మీరు. ఢిల్లీ ప్రజల పలుకుబడిని ఎట్లా పట్టుకున్నారు?" అని. దానికి మీర్ తఖీమీర్ ఇలా బదులిచ్చాడు —
"శుక్రవారం శుక్రవారం ఢిల్లీ జామె మసీదు మెట్ల మీద కూర్చుంటాను. ఆ మెట్ల మీదనే అటూయిటూ వరుసగా ఫకీర్లు, బిచ్చగాళ్ళు, బిచ్చగత్తెలు కూర్చుండి ఏవేవో మాట్లాడుకుంటారు. అవన్నీ శ్రద్ధగా వింటాను. నమాజు చదవడానికి ఎందరో వస్తుంటారు, పోతుంటారు, మాట్లాడుకుంటారు. అవి వింటాను. అలా ప్రజల పలుకుబడిని, జాతీయాలను నేర్చుకున్నాను. నాది ప్రజా కవిత కదా" అన్నాడట మహాకవి మీర్ తఖీమీర్. ఒక షేర్ గూడా రాశాడు —
"గో మేరే షేర్ హైఁ ఖవాస్ పసంద్ పర్ మేరీ గుఫ్తగూ అవామ్ సేహై"
భావం: "నా కవిత్వం పండితులకు, రసజ్ఞులకు ఇష్టమైనదే అయినా, నా మాటతీరు మాత్రం సామాన్య ప్రజలదే." ఈ ఒక్క పంక్తిలోనే ఈ వ్యాసం మొత్తం సందేశం ఇమిడి ఉంది — ఎంత గొప్ప పండితుడైనా, తన హృదయానికి దగ్గరైన మాటతీరు మాత్రం తన సొంత ప్రజల పలుకుబడే.
9. భాషా సౌందర్యం — శైలి విశేషాలు
- ముచ్చటల శైలి (వ్యాస నిర్మాణం). ఈ వ్యాసం ఒకే వరుస వాదనగా కాక, నాలుగైదు స్వతంత్ర 'ముచ్చట్ల' (వ్యక్తిగత అనుభవ కథనాల) సమాహారంగా నిర్మించబడింది — ఇది వ్యాస ప్రక్రియలోని ఒక సాధారణ శైలి, ప్రతి ముచ్చటా ఒకే కేంద్ర భావాన్ని వేర్వేరు కోణాల నుండి బలపరుస్తుంది.
- వర్ణనాత్మక ప్రతీక — టంకసాల/నాణెం. అసలైన మాండలికాన్ని నిజమైన నాణేనికి, కృత్రిమ భాషను నకిలీ నాణేనికి పోల్చడం ద్వారా రచయిత అమూర్త భావనను సులభంగా అర్థమయ్యేలా చేస్తాడు.
- బహుభాషా ఉదాహరణలు. తెలుగు, ఉర్దూ, మరాఠీ, హిందీ — నాలుగు భాషల నుండి ఉదాహరణలు ఇవ్వడం ద్వారా రచయిత తన వాదనను ఏ ఒక్క భాషకో పరిమితం చేయకుండా, భాష అనే భావనకే వర్తించేలా విస్తరిస్తాడు.
- మాండలిక పదప్రయోగం. "ఇగపటు", "వారీ", "గిట్ల" వంటి తెలంగాణ మాండలిక పదాలను వ్యాసంలో యథాతథంగా ఉపయోగించడం ద్వారా, రచయిత తాను చెప్పదలచుకున్న సందేశాన్నే స్వయంగా ఆచరించి చూపిస్తాడు.
10. సారాంశం
'ఎవరి భాష వాళ్ళకు వినసొంపు' సామల సదాశివ 'యాది' వ్యాససంపుటిలోని భాషావ్యాసం. కప్పగంతుల లక్ష్మణశాస్త్రి వంటి గొప్ప సంస్కృతాంధ్ర పండితుడు తన సన్నిహిత మిత్రునితో "వారీ రామచంద్రా! ఇగపటు" అని తెలంగాణ మాండలికంలో మాట్లాడటం మొదలుకొని, మసీదు మెట్లపై ఫకీర్ల మాటలు విని ప్రజా పలుకుబడిని నేర్చుకున్న మీర్ తఖీమీర్ వరకు — నాలుగైదు వ్యక్తిగత అనుభవాల ద్వారా రచయిత ఒకే సందేశాన్ని బలపరుస్తాడు: ప్రతి ప్రాంతపు, ప్రతి భాషకూ దాని సొంత పలుకుబడి, నుడికారం, జాతీయాలే నిజమైన సౌందర్యం. "బడిపలుకుల భాష" కాదు, "పలుకుబడుల భాష"యే నిజమైన భాష అన్న కాళోజీ మాట ఈ వ్యాసానికి పునాది.
పరిశిష్టం — పదకోశం
| పదం | అర్థం |
|---|---|
| నుడికారం | భాషలోని సహజమైన మాటతీరు, జాతీయం |
| పలుకుబడి | వాడుక భాషలోని ప్రత్యేక ప్రయోగం |
| మాండలికం | ఒక ప్రాంతానికి పరిమితమైన భాషా రూపం |
| గ్రాంథిక భాష | రాత భాష, పుస్తక భాష |
| వ్యావహారిక భాష | వాడుక భాష, మాట్లాడే భాష |
| టక్సాలీ | టంకసాల (నాణేల తయారీ చోటు) సంబంధమైన, ప్రామాణికమైన |
| బేగమాతీ జుబాన్ | రాజమహళ్ళలోని స్త్రీల ఉర్దూ, శుద్ధమైన ఉర్దూగా భావించబడేది |
| ఏకలవ్య శిష్యుడు | ప్రత్యక్షంగా కాక గ్రంథాల ద్వారా నేర్చుకున్న శిష్యుడు |
