భిక్ష — శ్రీనాథుడు
"ఓ మునీశ్వర! వినవయ్య యున్న యూరుక గన్నతల్లియు నొక్క రూపన్న రీతి యటు విశేషించి శివుని యర్ధాంగలక్ష్మి కాశి; యివ్వీటిమీదఁ నాగ్రహము దగునె?"
— శ్రీనాథుడు, కాశీఖండము, సప్తమాశ్వాసము
1. ఈ పాఠంలో ఏముంది
'భిక్ష' తెలంగాణ SCERT 10వ తరగతి తెలుగు వాచకం (ప్రథమ భాష) పుస్తకంలోని పదవ పాఠం (పేజీ 99, డిసెంబరు నెలలో బోధించబడేది). ఇది ప్రాచీన పద్యం విభాగానికి, కావ్య ప్రక్రియకు చెందినది — కవిసార్వభౌముడు శ్రీనాథుడు రచించిన 'కాశీఖండము' అనే మహాకావ్యం, సప్తమాశ్వాసము (ఏడవ భాగం) నుండి తీసుకోబడిన ఘట్టం ఇది.
ఈ పాఠం దేని గురించి. వేదవ్యాస మహర్షి తన పదివేల మంది శిష్యులతో కాశీనగరంలో నివసిస్తూ, ప్రతిరోజూ మధ్యాహ్నం బ్రాహ్మణ వీధుల్లో భిక్షాటనం చేస్తుంటాడు. ఒకరోజు ఏ ఇంటివారూ భిక్ష పెట్టకపోగా, ఆకలితో కోపావేశుడైన వ్యాసుడు కాశీనగరాన్నే శపించబోతాడు. ఆ క్షణంలో పార్వతీదేవి ఒక సామాన్య స్త్రీ వేషంలో ప్రత్యక్షమై, ఆకలి వల్ల వివేకం కోల్పోవడం తగదని, తన సొంత ఊరిని తల్లితో సమానంగా చూడాలని బోధించి, వ్యాసుడిని శిష్యులతో సహా తన ఇంటికి భోజనానికి ఆహ్వానిస్తుంది. ఆకలి మనిషి విచక్షణను ఎలా దెబ్బతీస్తుందో, సహనం ఎంత అవసరమో తెలియజేయడమే ఈ పాఠం ఉద్దేశం.
2. కవి పరిచయం — శ్రీనాథుడు (1380–1470)
-
తల్లిదండ్రులు, కాలం. శ్రీనాథుని తల్లిదండ్రులు మారయ, భీమాంబ. ఈయన కాలం సుమారు క్రీ.శ. 1380–1470 (ఊహాచిత్రం మాత్రమే లభ్యం — సమకాలీన చిత్రం లేదు).
-
ఆస్థాన సంబంధాలు. కొండవీటిని పరిపాలించిన పెదకోమటి వేమారెడ్డి ఆస్థానంలో విద్యాధికారిగా (Minister of Education వంటి హోదా) పనిచేశాడు. తరువాత విజయనగర ప్రౌఢదేవరాయల ఆస్థానానికి వెళ్ళి, అక్కడి కవి 'గౌడడిండిమభట్టు'ను వాదనా పటిమతో ఓడించి, రాజు నుండి కనకాభిషేకాన్ని, 'కవిసార్వభౌమ' అనే బిరుదును పొందాడు.
-
ప్రధాన రచనలు. మరుత్తరాట్చరిత్ర, శాలివాహన సప్తశతి, పండితారాధ్య చరిత్ర, శృంగార నైషధం, భీమఖండం, కాశీఖండం, హరవిలాసం, ధనంజయవిజయం, క్రీడాభిరామం, శివరాత్రి మాహాత్మ్యం, పల్నాటి వీరచరిత్ర, నందనందన చరిత్ర — వీటన్నింటి రచయిత శ్రీనాథుడే.
-
శైలి, ప్రత్యేకత. ఉద్దండలీల (అనర్గళమైన పాండిత్య ప్రదర్శన), ఉభయవాక్ప్రౌఢి (సంస్కృతాంధ్రాలు రెండింటిలో సమాన ప్రావీణ్యం), రసాభ్యుచితబంధం, సూక్తివైచిత్రి — ఇవి తన కవితా లక్షణాలుగా శ్రీనాథుడు స్వయంగా చెప్పుకున్నాడు. చమత్కారానికి, లోకానుశీలనకు, రసజ్ఞతకు, జీవితవిధానానికి అద్దం పట్టే చాటువులు (ఆశు కవిత్వపు చిన్న పద్యాలు) చాలా చెప్పాడు. సీసపద్య రచనలో మేటిగా పేరుపొందాడు.
-
తన గురించి తానే. కాశీఖండం మొదటి ఆశ్వాసంలో శ్రీనాథుడు తన శైలిని ఇలా వర్ణించుకున్నాడు —
"వచియింతు వేములవాడ భీమన భంగి నుద్దండలీల నొక్కొక్కమాటు భాషింతు నన్నయభట్టు మార్గంబున నుభయవాక్ప్రౌఢి నొక్కొక్కమాటు వాక్రుత్తు తిక్కయజ్వ ప్రకారము రసా భ్యుచిత బంధమున నొక్కొక్కమాటు పరిఢవింతు ప్రబంధపరమేశ్వరుని రేవ సూక్తివైచిత్రి నొక్కొక్కమాటు"
"నైషధాది మహాప్రబంధములు పెక్కు చెప్పినాడవు మాకు నాశ్రితుడ వనఘ ఇపుడు చెప్పుదొడంగిన యీ ప్రబంధ మంకితము సేయు వీరభద్రయ్య పేర" — (కాశీ 1-18)
భావం: "వేములవాడ భీమకవి పద్ధతిలో ఉద్దండ లీలగా ఒకసారి మాట్లాడతాను; నన్నయభట్టు మార్గంలో రెండు భాషల్లోనూ సమాన ప్రౌఢితతో మరోసారి పలుకుతాను; తిక్కనసోమయాజి పద్ధతిలో రసౌచిత్యంతో ఇంకోసారి చెబుతాను; ప్రబంధపరమేశ్వరుడైన (శ్రీనాథుని ఇష్టదైవం) సూక్తివైచిత్రితో మరోసారి రచిస్తాను." ఈ పద్యంలో శ్రీనాథుడు తనను తాను తెలుగు సాహిత్య పరంపరలోని ముగ్గురు మహాకవుల (భీమకవి, నన్నయ, తిక్కన) శైలుల మేళవింపుగా చిత్రించుకున్నాడు — ఇంతటి ఆత్మవిశ్వాసం తెలుగు కవులలో అరుదు.
3. పాఠ్యభాగ నేపథ్యం
వేదవిభజన చేసి, పంచమవేదంగా మహాభారతాన్ని రచించి, అష్టాదశ (18) పురాణాలను రచించిన బ్రహ్మజ్ఞాని వేదవ్యాసుడు పరమపవిత్రమైన, పరమేశ్వరునికి ప్రీతిపాత్రమైన కాశీలో తన పదివేలమంది శిష్యులతో కొంతకాలం నివసించాడు. బ్రాహ్మీముహూర్తంలో నిద్రలేచి, ప్రాతర్విధులను పూర్తిగావించి శిష్యులతో కాశీనగరంలో భిక్షాటనం చేసేవాడు. శిష్యులు, తానూ వేరువేరుగా తెచ్చిన భిక్షలో సగం అతిథి అభ్యాగతులకు సమర్పించి, మిగిలింది భుజించేవారు. ఒకరోజున కాశీ విశ్వనాథుడు వ్యాసుడిని పరీక్షించాలని సంకల్పించాడు — ఆ సందర్భంగా జరిగిన సంఘటనే ఈ పాఠం.
ఈ కథ ఎందుకు నేటికీ ప్రాసంగికం. ఆకలి ఎంతటివారినైనా విచక్షణ కోల్పోయేలా చేస్తుంది. ఇది మంచిది కాదని తెలియజెప్పడమే ఈ పాఠం ఉద్దేశం — వేదవిభజన చేసిన మహర్షి కూడా ఆకలికి లొంగిపోయే మనిషి మాత్రమేనని చూపించడం ద్వారా, కోపాన్ని అదుపులో ఉంచుకోవడం అనే విలువను శ్రీనాథుడు హాస్యం, గౌరవం రెండూ మిళితం చేసి బోధిస్తాడు.
4. వ్యాసుని భిక్షాటనం — నిరాకరణలు
పాఠం ప్రారంభంలో వ్యాసుని నిత్య భిక్షాటన విధానాన్ని శ్రీనాథుడు ఇలా వర్ణిస్తాడు —
"నెట్టుకొని కాయ బీఠెండ పట్టపగలు తాను శిష్యులు నిల్లల్లు దప్పకుండ గాశికా విప్రగృహ వాటికల నొనర్చు నఖిల విద్యాగురుండు భిక్షాటనంబు"
భావం: "మండుటెండను ఓర్చుకుంటూ, మిట్టమధ్యాహ్నం వేళ, తానూ తన శిష్యులూ కాశీలోని బ్రాహ్మణ గృహాల వీధుల్లో ఒక్క ఇల్లు కూడా వదలకుండా, సకల విద్యలకూ గురువైన వ్యాసుడు భిక్షాటనం చేస్తాడు."
కానీ ఆ రోజు పరిస్థితి వేరుగా ఉంటుంది. ఒక ఇల్లు "వండుతున్నాం" అంటుంది; మరో స్త్రీ "మళ్ళీ రండి" అంటుంది; ఇంకొకామె ఈరోజు వ్రతం (దేవకార్యం) అని చెబుతుంది; వేరొకామె తలుపే తెరవదు. సాధారణంగా కాశీనగరంలోని గృహిణులు అన్నపూర్ణాదేవికి ప్రియమైన చెలులుగా పేరుగాంచినవారు — వచ్చిన అతిథిని ఆవుపేడతో శుభ్రం చేసిన గడపతో, ముగ్గులతో, పాదప్రక్షాళనతో, పూలు-గంధంతో సాదరంగా ఆహ్వానించి, స్వచ్ఛమైన బంగారు గరిటెతో నెయ్యి కలిపిన అన్నం, పండ్లు, పరమాన్నం సమర్పించడం ఆనవాయితీ. కానీ ఆ ఒక్కరోజే అందుకు భిన్నంగా జరుగుతుంది — దానితో బాధపడిన వ్యాసుడు, "ఈరోజుకు ఉపవాసమే గతి, రేపైనా పారణ దొరుకుతుందో లేదో" అనుకుంటూ శిష్యులతో ఆ రాత్రి మఠంలో గడుపుతాడు.
పాఠం మొదలవడానికి ముందు, పుస్తకం విద్యార్థులను ఆలోచింపజేయడానికి ఒక ప్రత్యేక పద్యాన్ని ఇస్తుంది — "తనకోపమె తనశత్రువు, తనశాంతమె తనకురక్ష, దయ చుట్టంబౌc, దనసంతోషమె స్వర్గము, తనదుఃఖమె నరకమండ్రు తథ్యము సుమతీ" (తన కోపమే తనకు శత్రువు, తన శాంతమే తనకు రక్ష, దయే బంధువు, తన సంతోషమే స్వర్గం, తన దుఃఖమే నరకం అని చెప్పే నీతి పద్యం). ఇది భిక్ష పాఠంలోని పద్యం కాకపోయినా, కోపం వల్ల మనిషికే నష్టమని ముందుగానే సూచించే ప్రవేశిక వ్యాఖ్య — ఇది ఖచ్చితంగా వ్యాసుని కథకు వర్తిస్తుంది.
5. కోపావేశం — శాపము
మరునాడు కూడా అదే పరిస్థితి పునరావృతమవుతుంది. యథావిధిగా మధ్యాహ్న సమయానికి శిష్యులు, వ్యాసుడు వేరువేరుగా విప్రవాటికల్లో భిక్షాటనం చేయసాగారు. కానీ మొదటిరోజులాగానే విశ్వనాథుని మాయవల్ల ఏ ఇళ్ళూ భిక్ష పెట్టలేదు. దానితో బాధపడి, కోపంతో వ్యాసుడు తన భిక్షాపాత్రను నట్టనడివీధిలో విసిరికొట్టి ఆవేశంతో ఇలా శపించబోతాడు —
భావం (తాత్పర్యం): "ఈ కాశీ పట్టణంలో నివసించేవారికి మూడు తరాలదాకా ధనం, విద్య, మోక్షం లేకుండుగాక!"
ఆకలిదప్పులచే బాధపడుతున్న వ్యాసుడు (పరాశర మహర్షి కుమారుడు గనుక 'పారాశర్యుడు' అని కూడా పిలవబడతాడు) ఈ శాపాన్ని పలుకుతున్న క్షణంలోనే, సాధారణ మనిషి వేషంలో ఒక బ్రాహ్మణమందిరం వాకిట నిలిచి ఉంటాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో పార్వతీదేవి సామాన్య స్త్రీ వేషంలో ప్రత్యక్షమవుతుంది.
<figure class="chap-figure">6. పార్వతీదేవి దర్శనం — బోధ
వేదపురాణశాస్త్రాలను స్వయంగా నిర్దేశించే జ్ఞానస్వరూపిణి, కాశీనగరమనే స్వర్ణశిఖరాన్ని అధిరోహించిన ఆదిశక్తి — ఆ ముత్తైదువ చేతికి ధరించిన రత్నకంకణాలు ఘల్లుఘల్లుమనేలా చెయ్యి ఊపుతూ వ్యాసుడిని ఇలా పిలుస్తుంది —
"వేదపురాణశాస్త్ర పదవీ నదవీయసియైన పెద్ద ముత్తైదువ కాశికానగర హాటకపీఠ శిఖాధిరూఢ య య్యాదిమ శక్తి, సంయమివరా! యిటు రమ్మని పిల్చె హస్తసం జ్ఞాదరలీల రత్నఖచితాభరణంబులు ఘల్లు ఘల్లనన్"
భావం: "వేదపురాణశాస్త్రాల పదవికి అత్యంత సన్నిహితురాలైన ఆ మహాసాధ్వి — కాశీనగరమనే బంగారు పీఠాన్ని అధిరోహించిన ఆదిశక్తి — 'ఓ సంయమీంద్రా (శ్రేష్ఠమైన ఋషీ)! ఇటు రా' అని చేతితో సైగ చేస్తూ, తన రత్నాల ఆభరణాలు ఘల్లుఘల్లుమని మోగేలా పిలిచింది."
వ్యాసుడు ఆకలితో ఏడుస్తున్నాడని చూసి, ఆమె చిన్న చిరునవ్వుతో నిష్ఠూరమాడుతుంది —
"ఆకటంబుగ నిప్పు మాధుకర భిక్షాన్నంబు భక్షింపగా లేకున్నం గదు నంగలార్చెదవు మేలే? లెస్స! శాంతుండవే! నీకంటెన్ మతిహీనులే కటకటా! నీవార ముష్టింపచుల్ శాకాహారులుక గంధభోజులు, శిలోంచ్రప్రకముల్ తాపసుల్!"
భావం: "ఇప్పుడు మాధుకర భిక్షాన్నం దొరకలేదని ఇలా ఏడుస్తున్నావా? ఇది మంచిదేనా? శాంతస్వభావుడివి కదా నువ్వు! అయ్యో, కటకటా — వరిగింజలు ఏరుకుని బతికేవారు, శాకాహారులు, గంధాదులు తినేవారు, ఏరుకున్న ధాన్యంతో కాలం గడిపే తాపసులు నీకంటే తెలివితక్కువవారా?" ఇక్కడ ఆమె వ్యంగ్యంగా అడుగుతుంది — అడవుల్లో అరకొర ఆహారంతో కాలం గడిపే సామాన్య తాపసులు సైతం సహనం కోల్పోరు, మరి వేదవిభజన చేసిన మహర్షివైన నీవు ఒక్కపూట భిక్ష దొరకలేదని కోపగించడం తగునా అని.
ఆమె తన బోధను మరింత స్పష్టం చేస్తూ, కాశీపై కోపం తగదని ఇలా చెబుతుంది —
"ఓ మునీశ్వర! వినవయ్య యున్న యూరుక గన్నతల్లియు నొక్క రూపన్న రీతి యటు విశేషించి శివుని యర్ధాంగలక్ష్మి కాశి; యివ్వీటిమీదఁ నాగ్రహము దగునె?"
భావం: "ఓ మునిశ్రేష్ఠా! విను — తాను నివసించే ఊరు, కన్నతల్లి ఒకే రూపమని నీతి చెబుతుంది. అంతేకాక, ఈ కాశీ సాక్షాత్తూ శివుని అర్ధాంగలక్ష్మి (పార్వతీదేవియే) — అటువంటి ఈ నగరం మీద కోపం చూపించడం తగునా?" ఈ పద్యం పాఠ్యపుస్తకంలో ప్రత్యేక గుర్తుతో కంఠస్థం చేయవలసినదిగా సూచించబడింది — 'సొంత ఊరు తల్లితో సమానం' అనే నీతిని ఇంత సూటిగా చెప్పడమే దీని ప్రాముఖ్యత.
కేవలం భిక్ష దొరకలేదన్న కారణంతో ఇంత విశిష్టమైన నగరాన్ని శపించడం మంచిది కాదని, చాలా ఆకలితో ఉన్న వ్యాసుడిని మరింత బాధపెట్టడం తమ ఇంటికి తగదని చెప్పి, ఆ మహాసాధ్వి తన ఇంటికి భోజనానికి రావలసిందిగా ఆహ్వానిస్తుంది.
7. ఆతిథ్యం — విందు భోజనం
ఆహ్వానం విన్న వ్యాసుడు వెంటనే సంతోషంగా అంగీకరించడు — తన నియమాన్ని గుర్తుచేస్తాడు —
"అస్తమింపగఁజేసినాడ దహనమకరుడు శిష్యులేగాక యయ్యుతంబు చిగురుబోడి! వ్రతము తప్పి భుజింపంగ వలను గాదు నేడు నిన్నటి మఱునాడు నిక్కువంబు"
భావం: "సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు, ఓ లేత లతలాంటి స్త్రీ! నా శిష్యులు లేకుండా నేనొక్కడినే భోజనం చేయడం నా వ్రతానికి విరుద్ధం. కాబట్టి ఈనాడు కూడా నిన్నటిలాగే (ఉపవాసమే) ఖాయం." — తనతోపాటు తన శిష్యగణమంతా భోజనం చేస్తే తప్ప తాను ఒంటరిగా ఏ ఇంటా భుజించనని వ్యాసుడు స్పష్టం చేస్తాడు.
దానికి ఆ ఇల్లాలు చిరునవ్వుతో బదులిస్తుంది —
"అనవుడు నల్ల నవ్వి కమలానన యిట్లను, లెస్సగాక, యో మునివర! నీవు శిష్యగణముంగొని చయ్యన రమ్ము విశ్వనా థుని కృప పేర్మి నెందఱతిథుల్ చనుదెంచిన గామధేనువుం బనిగొనునట్లు పెట్టుదు నపారములైన యభీప్సితాన్నముల్"
భావం: "ఇది విన్న ఆ కమలముఖి చిరునవ్వుతో, 'సరే మంచిది, ఓ మునిశ్రేష్ఠా! నీ శిష్యగణమంతటినీ తీసుకుని వెంటనే రా. విశ్వనాథుని దయవల్ల ఎంతమంది అతిథులు వచ్చినా కామధేనువులా కోరిన పదార్థాలన్నీ అపరిమితంగా వడ్డిస్తాను' అని చెప్పింది."
ఇది విని వ్యాసుడు "మహాప్రసాదం" అని సంతోషంగా అంగీకరించి, శిష్యులను వెంటబెట్టుకుని గంగానదికి వెళ్ళి స్నాన-ఆచమనాదులు పూర్తి చేసుకుని తిరిగి వస్తాడు. వారి కర్రల చెప్పులు (గొడుగు ఆకారంలోని) గలగలమని మోగుతుండగా, ఆ చంద్రముఖి వారికి ఎదురువెళ్ళి ఆహ్వానిస్తుంది. శిష్యులతో వ్యాసుడు భోజనశాలలో కూర్చుంటాడు, వెంటనే వడ్డన మొదలవుతుంది. వేదవిభజన చేసిన మహర్షిని సైతం ఆకలి ఎంతగా కలవరపెట్టిందో, ఆ మహాసాధ్వి రూపంలోని దైవశక్తి ఎంత సహనంతో, వాత్సల్యంతో అతనికి బుద్ధి చెప్పి ఆదరించిందో చూపించడంతో పాఠం ముగుస్తుంది.
8. భాషా సౌందర్యం — అలంకారాలు, ఛందస్సు
- వ్యతిరేకాలంకారం — భిక్ష దొరకని రెండు రోజుల నిరాశకు, కాశీ గృహిణుల ఆదర్శ ఆతిథ్య సంప్రదాయపు వర్ణనకు మధ్య స్పష్టమైన వ్యత్యాసం చూపించడం.
- రూపకం/ఉత్ప్రేక్ష — పార్వతీదేవిని 'కామధేనువు'తో పోల్చడం (కోరిన పదార్థాలన్నీ అపరిమితంగా ఇచ్చే శక్తిగా).
- వ్యంగ్యం — "నీకంటెన్ మతిహీనులే కటకటా!" అంటూ శాకాహారులు, తాపసులతో పోల్చి వ్యాసుడిని చురక వేయడం.
- ఛందస్సు — ఈ పాఠంలో తేటగీతి (1, 2, 5, 11, 13, 16), సీసం (3), కందం (4), వచనం (6, 8, 12, 15), శార్దూలవిక్రీడితం (10), ఉత్పలమాల (9), చంపకమాల (14) — దాదాపు అన్ని ప్రధాన పద్య ఛందస్సులూ ఒకే పాఠంలో కనిపిస్తాయి, ఇది శ్రీనాథుని ఛందోనైపుణ్యానికి తార్కాణం.
- సీసపద్య లక్షణం. పాఠంలోని సీస పద్యానికి (3వ పద్యం) నాలుగు పాదాలుంటాయి; ప్రతిపాదంలో ఆరు ఇంద్రగణాలు, రెండు సూర్యగణాలు వరుసగా ఉంటాయి; ప్రతి పద్యపాదం రెండు సమభాగాలుగా ఉండి, మూడో గణంలోని మొదటి అక్షరం యతిమైత్రి కలిగి ఉంటుంది; ప్రాసనియమం లేదు; సీసపద్యం తేటగీతి లేదా ఆటవెలదితో ముగుస్తుంది.
- రసం — ముఖ్యంగా హాస్యరసం (పార్వతీదేవి వ్యాసుడిని ఆటపట్టించే తీరులో), దానికి తోడు భక్తిరసం, శాంతరసం కూడా కలగలిసి ఉంటాయి.
ప్రకృతి-వికృతి పదాలు. ఈ పాఠంలో ప్రకృతి (తత్సమ) పదాలకు వికృతి (తద్భవ) రూపాలు గుర్తించే అభ్యాసం ఉంది — విద్య→విద్దె, భిక్ష→బిచ్చం, యాత్ర→జాతర, మత్స్యము→మచ్చి, రత్నము→రత్తము, పంక్తి→బంతి. ఇలాంటి జతలు వ్యాకరణాంశాల ప్రశ్నలకు కీలకం.
పర్యాయపదాలు, అర్థాలు. పాఠం చివర ఇచ్చిన భాషాంశాల అభ్యాసంలో ఈ పదాలకు పర్యాయపదాలు రాయమని అడుగుతారు — ద్వారవాటంబు (తలుపు, గుమ్మం), ప్రక్షాళితం (కడిగినది), పసిడి (బంగారం), పారాశర్యుడు (వ్యాసుడు), ఆగ్రహము (కోపం), అహిమకరుడు (సూర్యుడు). వాక్యాల్లో నానార్థాలు (ఒకే పదానికి వేర్వేరు అర్థాలు) గుర్తించే అభ్యాసం కూడా ఉంది — ఉదాహరణకు 'వీడు' (ఇతను / వదిలిపెట్టు), 'రాజు' (ప్రభువు / చంద్రుడు) వంటి పదాలు వాక్యాన్ని బట్టి అర్థం మారతాయి.
ప్రాజెక్టు పని, సూక్తి. పాఠం చివర పాఠ్యపుస్తకం ఒక ప్రాజెక్టు పనిని సూచిస్తుంది — శ్రీనాథుడు రచించిన ఏవైనా 5 పద్యాలు సేకరించడం, లేదా కాశీపట్టణ విశేషాలు తెలుసుకుని రాయడం. అధ్యాయం చివర ఇచ్చిన సూక్తి మహాభారతం ఉద్యోగపర్వం నుండి తీసుకోబడింది — "మేధావి ఎన్నికష్టాలుపడ్డ, శుద్ధమైన నడవడిని, జీవనాన్ని వదలడు. దానివల్లనే అతడు ప్రతిష్టను, ఉత్తమ గతులనూ పొందుతాడు." ఇది కూడా బలి, వ్యాసుడు వంటి పాత్రలు తమ నియమాలకు ఎందుకు కట్టుబడతారో అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది.
9. పద్యార్థ ఆధారిత అభ్యాసం
పద్యభాగం 1
"ఓ మునీశ్వర! వినవయ్య యున్న యూరుక గన్నతల్లియు నొక్క రూపన్న రీతి యటు విశేషించి శివుని యర్ధాంగలక్ష్మి కాశి; యివ్వీటిమీదఁ నాగ్రహము దగునె?"
పదవిజ్ఞానం — మునీశ్వరుడు: మునిశ్రేష్ఠుడు; అర్ధాంగలక్ష్మి: సగం శరీరమైన దేవత (పార్వతి).
- ఈ మాటలు ఎవరు, ఎవరితో అంటున్నారు?
- 'సొంత ఊరు తల్లితో సమానం' అనే భావాన్ని ఈ పద్యం ఎలా చెబుతుంది?
- కాశీని 'శివుని అర్ధాంగలక్ష్మి' అని ఎందుకు అన్నారు?
పద్యభాగం 2
"ఆకటంబుగ నిప్పు మాధుకర భిక్షాన్నంబు భక్షింపగా లేకున్నం గదు నంగలార్చెదవు మేలే? లెస్స! శాంతుండవే! నీకంటెన్ మతిహీనులే కటకటా! నీవార ముష్టింపచుల్ శాకాహారులుక గంధభోజులు, శిలోంచ్రప్రకముల్ తాపసుల్!"
పదవిజ్ఞానం — మాధుకరభిక్ష: తేనెటీగలా కొద్దికొద్దిగా అనేక ఇళ్ళలో అడిగి పొందే భిక్ష; శిలోంచ్రప్రకముల్: ఏరుకున్న ధాన్యంతో బతికేవారు.
- ఈ మాటలు ఎవరు, ఎవరితో అంటున్నారు?
- వ్యాసుడిని ఎవరితో పోల్చి ఆమె చురక వేస్తుంది?
- ఈ పద్యంలోని కేంద్ర బోధ ఏమిటి?
పద్యభాగం 3
"అనవుడు నల్ల నవ్వి కమలానన యిట్లను, లెస్సగాక, యో మునివర! నీవు శిష్యగణముంగొని చయ్యన రమ్ము విశ్వనా థుని కృప పేర్మి నెందఱతిథుల్ చనుదెంచిన గామధేనువుం బనిగొనునట్లు పెట్టుదు నపారములైన యభీప్సితాన్నముల్"
పదవిజ్ఞానం — కమలానన: పద్మం వంటి ముఖం కలది; అభీప్సితాన్నములు: కోరిన ఆహార పదార్థాలు.
- వ్యాసుడు ముందుగా ఏమని చెప్పి ఆహ్వానాన్ని తిరస్కరించబోయాడు?
- ఆమె ఏమని బదులిచ్చి అతన్ని ఒప్పిస్తుంది?
- ఆమెను కామధేనువుతో ఎందుకు పోల్చారు?
10. సారాంశం
'భిక్ష' శ్రీనాథుని కాశీఖండం సప్తమాశ్వాసంలోని ఘట్టం. వేదవ్యాసుడు శిష్యులతో కాశీలో నిత్యం భిక్షాటనం చేస్తుండగా, ఒక సందర్భంలో వరుసగా రెండు రోజులు భిక్ష దొరకక, ఆకలితో కోపావేశుడై కాశీనగరాన్నే శపించబోతాడు. అదే క్షణంలో పార్వతీదేవి సామాన్య స్త్రీ వేషంలో ప్రత్యక్షమై, ఆకలి వివేకాన్ని కప్పివేస్తుందని, సొంత ఊరు తల్లితో సమానమని బోధించి, శిష్యులతో సహా తన ఇంటికి విందుకు ఆహ్వానిస్తుంది. ఇది తినడానికి ఏమీ లేని స్థితిలో కూడా సహనం కోల్పోకూడదని, ఒక నగరాన్ని లేదా ఊరిని తల్లిగా గౌరవించాలని తెలియజేసే నీతికథ.
పరిశిష్టం — పదకోశం
| పదం | అర్థం |
|---|---|
| మాధుకరభిక్ష | తేనెటీగలా అనేక ఇళ్ళలో కొద్దికొద్దిగా అడిగే భిక్ష |
| పారాశర్యుడు | పరాశర మహర్షి కుమారుడు (వ్యాసుడు) |
| ధరణీసురుడు | బ్రాహ్మణుడు |
| ముత్తైదువ | పునిస్త్రీ, పెద్దరికం గల స్త్రీ |
| సంయమీంద్రుడు | శ్రేష్ఠమైన ముని (ఇంద్రియనిగ్రహం గలవాడు) |
| అహిమకరుడు | సూర్యుడు |
| దహనమకరుడు | సూర్యుడు |
| ద్వారవాటంబు | ఇంటి గుమ్మం, తలుపు |
| ప్రక్షాళితం | కడిగినది |
| శిలోంచ్రప్రకముల్ | ఏరుకున్న ధాన్యంతో బతికే వారు |
